De kleine boerderij op het eiland

25 July, 2010

Lang geleden (ok, eind jaren tachtig vorige eeuw) had ik een mooi blond vriendinnetje. Haar ouders bezaten een vakantiehuisje op een blank Zeeuws strand aan de monding van de Westerschelde. O weelde, want ik mocht daar, als hitsige puber, een weekje logeren. Prachtige zomer was dat. De liefde voor het meisje verdween uiteindelijk maar voor Walcheren zal ik altijd een zwak blijven houden.

Ik moest hier aan terugdenken na het lezen van de debuutroman van Franca Treur, "Dorsvloer vol confetti", welke zich afspeelt op Walcheren. Zij schetst hierin het opgroeien van een meisje, Katelijne, in een gereformeerde boerenfamilie laat jaren tachtig, begin jaren negentig. Katelijne is de enige dochter in een gezin van vader, moeder en zeven kinderen. In het verhaal wordt terloops aan het "goddeloze" Zoutelande gerefereerd. Aan het strand vol mensen met "hun naakte lichamen". Laat datzelfde Zoutelande nu net het dorp zijn waar ik op dat moment vlakbij bivakkeerde. Ja, en geregeld halfnaakt ook. Op dat strand en in die toestand. Je zou dus kunnen stellen dat ik een gastrol had in deze roman.

Dit terzijde, want dat gaat natuurlijk geheel voorbij aan de strekking van deze roman. Maar ook verder is het boek een feest van herkenning voor hen die zijn opgegroeid in de jaren tachtig. Op prachtige, ingetogen wijze weet Treur de tijdsgeest en het milieu van het boerengezin in deze gelovige gemeenschap te beschrijven. Je voelt mee met Katelijne, die opziet tegen haar broers die het echte boerenwerk mogen doen, en niet door heeft dat zij zelf over gaven beschikt die de andere gezinsleden moeten ontberen. Zo is zij verreweg de intelligentste van het stel en een begenadigd vertelster. Maar ze komt naïef over en het lijkt of haar broers worden voorgetrokken. Tranentrekkende gezinssituaties dus. Maar tussen de regels door zijn haar ouders toch liefhebbend en rechtvaardig. En het geloof is toch niet zo beklemmend als in de romans van Jan Siebelink en Maarten ‘t Hart. Eigenlijk een soort "Het kleine huis op de prairie" maar dan op zijn Zeeuws ("De kleine boerderij op het eiland").

Er gebeurt eigenlijk niet zoveel in deze toch wel feel good roman. Niet meer dan dat je zelf ook mee zou kunnen maken als opgroeiend kind in een beschermd nest. Maar je leest het in één ruk uit. En dat is knap werk van de auteur.

Gepost in Boeken