Waarom Engeland verliest…

26 June, 2010

(Deze post verscheen eerder op http://wk2010.mikeruis.nl)

Daar hang ik dan, troosteloos onderaan in mijn “eigen” pool. Ik, die tenslotte de voorgaande editie (EK 2008) wist te winnen en menigmaal in de top 5 is geëindigd. Wat ging er mis?

Uitslagen voorspellen, als voetballiefhebber kun je pretenderen er verstand van te hebben, maar het blijft natuurlijk koffiedik kijken zolang de factor geluk niet verbannen is uit de voetbalsport. Ik bedoel: wie had kunnen vermoeden dat beide finalisten van de vorige WK-editie, Frankrijk en Italië, reeds in de poulefase geëlimineerd zouden worden? Dat Spanje onderuit zou gaan tegen de gatenkaas uit Zwitserland? Dat Japan naast sumoworstelen en sushi eten ook een balletje kan trappen? Bovendien: dat één van de halve finalisten uit het rijtje Uruguay, Zuid-Korea, Verenigde Staten en Ghana komt? Ik in ieder geval niet. Het zou dus zomaar kunnen dat Nederland wél een keer wereldkampioen wordt.

Ruststanden voorspellen is simpel, statistisch gezien wordt er voor de pauze niet zoveel gescoord. Zou je hier bijvoorbeeld overal 0-0 invullen sprokkel je toch leuk wat puntjes bij elkaar. In de fictieve ruststanden-stand sta ik dan ook in de top 3. Helaas tikt dat niet aan. Leuk als basis, zie de huidige lijstaanvoerder(s) Mike/Wim Laan, maar  eindstanden is waar het om draait. En waar ik voorheen zo’n toto “op gevoel”, slechts gevoed door mijn abonnement op Voetbal International, invulde was ik van mening dit keer een wetenschappelijke methode te moeten gebruiken teneinde mijn overwinning te prolongeren. Mijn status als voetbalkenner zou dan definitief gevestigd zijn. Bovendien had ik van de hoofdprijs mijn eigen Jabulani kunnen kopen.

De wetenschappelijke methode dus. Freakonomics voor voetbal. De professor in deze leer is Simon Kuper. Vanuit antropologisch en statistisch perspectief meent hij de uitslag van het WK, of welk ander voetbaltoernooi dan ook, te kunnen voorspellen. Zijn theorie en cijfermateriaal die hier als fundament voor dienen lijken overtuigend. Iets met aantal inwoners van een land, BNP per hoofd van de bevolking, in het verleden behaalde scores tegen buurlanden, enz. Alles keurig en lezenswaardig gepresenteerd in het boek “Dure spitsen scoren niet – en andere raadsels van het voetbal verklaard”. De finale zou worden: Servië – Brazilië. Ja, nu lach je, maar Servië wist wel Duitsland te verslaan en de voorspelling dat Engeland in de 8ste finale door Duitsland via penalties wordt gewipt staat nog steeds.

Daar blijft het bij. Of ik heb zijn hele theorie verkeerd begrepen of zijn bevinding dat drie van de vier matches met zijn zienswijze correct zijn te voorspellen gaat nog steeds mank bij de geluksfactor. Die mij deze keer blijkbaar ontbeerde.

Gepost in Vlees noch Vis