Himmelhoch jauchzend

10 February, 2010

Iets deed haar steeds weer naar Sautens trekken.

En zo bevond ik mij opnieuw in Sautens, Ötztal Tirol . Aha-erlebnis. Vergezeld van steeds minder hoogtevrees maar steeds meer liefde voor dit rustige plaatsje aan de voet van de Tschirgant in de Oostenrijkse Alpen. Mij rest uiteindelijk niets dan overgave, met een vrouw tot over haar oren verliefd op deze plek en kinderen die ook allang overstag zijn: “Frankrijk? Nee hé? Waarom gaan we niet “gewoon” naar Oostenrijk?”, is een gevleugelde uitspraak van onze dochter. Wintersport was dit keer het doel van de afreis. Velen denken daarbij aan skiën maar er is meer te doen in de sneeuw dan op twee latten wachten voor de skilift en dringen om een zitplaats in de pisterestaurants bovenop de berg, struikelend over krioelende koters. Nee, echte kerels (en vrouwen) gaan langlaufen met een geweer op hun rug diep in de besneeuwde en levensgevaarlijke wouden. Waar rust en ruimte je diep tot jezelf doen terugkeren.

Alle wegen leiden naar boven

Een geweer heb ik niet en langlaufen deed ik reeds halverwege jaren Tachtig van de vorige eeuw toen het nog niet echt überhip was. Maar o, wat heb ik deze vakantie een lol gehad met een paar nauwelijks stoer te noemen maar toch retecoole sneeuwschoenen en een simpele houten slee lokaal bekend als rodel. Winterwandern en rodelen dus. Zie hier onze wintersporten. 200 Kilometer geräumte Winterwanderwege stonden ons ter beschikking. De paden op, de lanen in dus. Tot je kuiten pijn doen, er geen druppel snot meer in je neus zit en je drijfnat van het zweet in je thermo-ondergoed drijft. Een beetje tocht brengt je in enkele uren omhoog van een vergeten gehucht langs afgronden, almen, dennenbossen en gletsjerpuin naar een immer gemütliche berghut of boerderij voorzien van zonneterras of adembenemend uitzicht. Deze is dan steevast bemand door een heuse local waar bij de mannelijke variant hiervan de schapenkeutels van de zomerweiden nog achter de oren zitten. Authentieke Tiroler dus. Ruwe pit doch vriendelijk en in staat om op ambachtelijke wijze een stuk varken tot Wiener Schnitzel plat te slaan en te serveren. Dit kostelijke eten in combinatie met de prima plaatselijke pils Starkenberger geeft je vervolgens voldoende moed en kracht om met een van dezelfde berghut gehuurde slee in no time naar beneden te roetsjen. Langs smalle bergpaden en steile rotswanden gespeend van vangnetten en skileraren. Zodoende alsnog jezelf lavend aan de adrenaline, gelijk een freestyle skiër. Wat nou wandelaars zijn mietjes? Hoe dan ook, uiteindelijk verzamelen wij ons, net als zij-met-de-lange-latten, rond 4 uur ’s middags in het hotel voor de après-ski. Vervolgens door naar de bijbehorende rokerige hut. Wij zijn dus überhaupt niet anders dan elke andere wintersporter (lees: skiër) en verliezen ons zelf uiteindelijk ook aan Schnapps in een decor van  afgrijselijke doch aanstekelijke skihutmuziek. Een obscure smartphonevideo is hiervan het bewijs.

Voor insiders zijn de overige foto’s , voornamelijk genomen met dezelfde smartphone , misschien aardig. En ja, is voor herhaling vatbaar, zo’n vakantie.

Gepost in Natuur, Reizen