Ze ging schrijlings op hem zitten

9 December, 2009

Ik ben toch even zoet geweest met de lijvige trilogie “Millennium” van wijlen Zweedse schrijver Stieg Larsson. In de eerste plaats omdat ik niet zo’n misdaadromanlezer ben. In de tweede plaats omdat ik tussendoor het laatste niemendalletje van Dan Brown (Het Verloren Symbool) heb gelezen, waar ik overigens nauwelijks doorheen kwam zo saai en voorspelbaar als het was.

Maar goed, Stieg Larsson dus. Ik ben er aan begonnen omdat ik geen boekhandel meer in kon zonder te struikelen over stapels exemplaren van “Mannen die vrouwen haten”, “De vrouw die met vuur speelde” en “Gerechtigheid”, allen met de weggeefprijs van zo’n €10,-. Dat is dan voor zo’n 600 pagina’s per deel. Koopje. Daarnaast deden de buzz op internet, de verfilming met haar prima recensies maar vooral het nieuwsgierig makende artikel van Stine Jensen (NRC Handelsblad) mij doen besluiten de trilogie in één keer uit te lezen. De drie boeken dus aangeschaft.

Zoals gezegd een lange zit. Maar zeer zeker de moeite waard! Drie thrillers, bestsellers die postuum zijn verschenen (schrijver Larsson overleed op 50-jarige leeftijd onverwacht aan een hartaanval) over journalist Mikael Blomkvist en hacker Lisbeth Salander die je onderdompelen in een wereld van rituele seriemoorden, familieschandalen, vrouwenhandel, bizarre sexspelletjes, corruptie en spionage. Blomkvist als de good looking vasthoudende onderzoeker van zo’n jaar of 40+, Lisbeth als jonge vrouw van 27 jaar, tevens hacker, geniaal maar verwrongen door een getraumatiseerde jeugd. Ook zij krijgt echter en passant veel personen, man of vrouw, tussen de lakens. Voor deze twee tegenstrijdige personages is niemand in de grote boze buitenwereld veilig. En er worden nogal wat karakters opgevoerd. Met al die Zweedse namen is  het soms dan ook moeilijk onthouden wie wat ook alweer uitspookte. Het is allemaal te lastig om uit te leggen. Bovendien zou dat jouw leesplezier bederven mocht je er ook door gegrepen worden. Gelukkig weet Larsson met zijn schrijfstijl en plotwendingen de lezer zelf goed bij de les te houden.  Als er al zoiets als een literaire thriller bestaat dan komt Larsson met zijn trilogie dicht in de buurt.

Dus ja, ik heb er van genoten. Ik zou eens vaker een misdaadroman kunnen lezen… OK, twee minpuntjes dan: een zijsprong aan het eind van deel 3 (Gerechtigheid) met Erika Berger, hoofdredactrice van tijdschrift Millenium (“o, vandaar die naam, Millenium-trilogie”), had geschrapt kunnen worden. Daarnaast begon ik mij op een gegeven moment te ergeren aan dames die steeds maar weer “schrijlings” op Blomkvist gingen zitten. Alsof Zweedse dames geen ander standje kennen… Niemand is perfect maar blonde Zweedse dames toch wel?

Gepost in Boeken, Film