Wij zijn als gras

26 July, 2009

Het werd weer eens tijd voor een goede film. De laatste die ik zag was “Slumdog Millionaire”, een ruime maand geleden. In het vliegtuig boven de Atlantische Oceaan, dat dan weer wel. Vrijdagavond laat dus op de bank genesteld, laptop op schoot, koptelefoon in de oren, bier en pinda’s onder handbereik. Mijn standaardpose en –uitrusting voor een paar uurtjes film kijken.

In de kast lag de al een jaar of twee geleden aangeschafte DVD met de titel “The New World”, waarvan ik destijds eens een veelbelovende recensie in de Volkskrant las. De film raakte bij mij echter in de vergetelheid. Mede omdat de tekst op de hoes een hoop romantisch geneuzel deed vermoeden. De film handelt immers over Pocahontas, het indianenmeisje dat bij de meeste mensen toch vooral via Walt Disney in het geheugen is genesteld. Ik vond het echter, na mijn bezoek aan de Nieuwe Wereld, nu toch wel eens nodig de film te bekijken. Het kan ook zijn dat ik in een romantische bui verkeerde maar dit terzijde.

Het verhaal is bekend. James Town, Virginia 1607. Een eerste nederzetting van de Engelsen in de Nieuwe Wereld. Engelse officier wordt verliefd op de inheemse prinses Pocahontas. De liefde is wederzijds met alle problemen van dien. De opstartperikelen van de kolonie helpen daar niet bij. Honger, ziekte, machtsstrijd. Nu is Pocahontas, zeer goed vertolkt door de op het moment van filmen slechts vijftienjarige Q’orianka Kilcher, ook werkelijk een schatje. Ook ik zou verliefd op haar worden. Een levenslustige bloem die net zo bij het ongerepte Amerikaanse landschap schijnt te horen als eender welke boom, vlinder of grasspriet dan ook. En dat landschap, daar draait het om in deze film. Schitterend weergegeven met beeld en muziek. Onmiddellijk ben je jezelf bewust van het paradijs welk dit Amerika was voordat het door Europeanen gekoloniseerd werd. De indianen zijn prachtig, was ik er zelf maar zo eentje.

Regisseur Terrence Malick weet zo een sfeer te creëren die het verhaal van Pocahontas enigszins naar de achtergrond doet verhuizen maar niet doet verbleken. De tranentrekkende momenten blijven intact. Romantiek dus. Wat overheerst is echter een epische trip. Een hallucinaties opwekkend schilderij van een ongerept Amerika waarin de kijker wordt meegezogen. Diep in God’s Own Country. En dat meesterwerk lag te verstoffen in mijn boekenkast. Schande!

Gepost in Film