25 July, 2010
Lang geleden (ok, eind jaren tachtig vorige eeuw) had ik een mooi blond vriendinnetje. Haar ouders bezaten een vakantiehuisje op een blank Zeeuws strand aan de monding van de Westerschelde. O weelde, want ik mocht daar, als hitsige puber, een weekje logeren. Prachtige zomer was dat. De liefde voor het meisje verdween uiteindelijk maar voor Walcheren zal ik altijd een zwak blijven houden.
Ik moest hier aan terugdenken na het lezen van de debuutroman van Franca Treur, "Dorsvloer vol confetti", welke zich afspeelt op Walcheren. Zij schetst hierin het opgroeien van een meisje, Katelijne, in een gereformeerde boerenfamilie laat jaren tachtig, begin jaren negentig. Katelijne is de enige dochter in een gezin van vader, moeder en zeven kinderen. In het verhaal wordt terloops aan het "goddeloze" Zoutelande gerefereerd. Aan het strand vol mensen met "hun naakte lichamen". Laat datzelfde Zoutelande nu net het dorp zijn waar ik op dat moment vlakbij bivakkeerde. Ja, en geregeld halfnaakt ook. Op dat strand en in die toestand. Je zou dus kunnen stellen dat ik een gastrol had in deze roman.
Dit terzijde, want dat gaat natuurlijk geheel voorbij aan de strekking van deze roman. Maar ook verder is het boek een feest van herkenning voor hen die zijn opgegroeid in de jaren tachtig. Op prachtige, ingetogen wijze weet Treur de tijdsgeest en het milieu van het boerengezin in deze gelovige gemeenschap te beschrijven. Je voelt mee met Katelijne, die opziet tegen haar broers die het echte boerenwerk mogen doen, en niet door heeft dat zij zelf over gaven beschikt die de andere gezinsleden moeten ontberen. Zo is zij verreweg de intelligentste van het stel en een begenadigd vertelster. Maar ze komt naïef over en het lijkt of haar broers worden voorgetrokken. Tranentrekkende gezinssituaties dus. Maar tussen de regels door zijn haar ouders toch liefhebbend en rechtvaardig. En het geloof is toch niet zo beklemmend als in de romans van Jan Siebelink en Maarten ‘t Hart. Eigenlijk een soort "Het kleine huis op de prairie" maar dan op zijn Zeeuws ("De kleine boerderij op het eiland").
Er gebeurt eigenlijk niet zoveel in deze toch wel feel good roman. Niet meer dan dat je zelf ook mee zou kunnen maken als opgroeiend kind in een beschermd nest. Maar je leest het in één ruk uit. En dat is knap werk van de auteur.
Gepost in Boeken 
Geen reacties »
26 June, 2010
(Deze post verscheen eerder op http://wk2010.mikeruis.nl)
Daar hang ik dan, troosteloos onderaan in mijn “eigen” pool. Ik, die tenslotte de voorgaande editie (EK 2008) wist te winnen en menigmaal in de top 5 is geëindigd. Wat ging er mis?
Uitslagen voorspellen, als voetballiefhebber kun je pretenderen er verstand van te hebben, maar het blijft natuurlijk koffiedik kijken zolang de factor geluk niet verbannen is uit de voetbalsport. Ik bedoel: wie had kunnen vermoeden dat beide finalisten van de vorige WK-editie, Frankrijk en Italië, reeds in de poulefase geëlimineerd zouden worden? Dat Spanje onderuit zou gaan tegen de gatenkaas uit Zwitserland? Dat Japan naast sumoworstelen en sushi eten ook een balletje kan trappen? Bovendien: dat één van de halve finalisten uit het rijtje Uruguay, Zuid-Korea, Verenigde Staten en Ghana komt? Ik in ieder geval niet. Het zou dus zomaar kunnen dat Nederland wél een keer wereldkampioen wordt.
Ruststanden voorspellen is simpel, statistisch gezien wordt er voor de pauze niet zoveel gescoord. Zou je hier bijvoorbeeld overal 0-0 invullen sprokkel je toch leuk wat puntjes bij elkaar. In de fictieve ruststanden-stand sta ik dan ook in de top 3. Helaas tikt dat niet aan. Leuk als basis, zie de huidige lijstaanvoerder(s) Mike/Wim Laan, maar eindstanden is waar het om draait. En waar ik voorheen zo’n toto “op gevoel”, slechts gevoed door mijn abonnement op Voetbal International, invulde was ik van mening dit keer een wetenschappelijke methode te moeten gebruiken teneinde mijn overwinning te prolongeren. Mijn status als voetbalkenner zou dan definitief gevestigd zijn. Bovendien had ik van de hoofdprijs mijn eigen Jabulani kunnen kopen.
De wetenschappelijke methode dus. Freakonomics voor voetbal. De professor in deze leer is Simon Kuper. Vanuit antropologisch en statistisch perspectief meent hij de uitslag van het WK, of welk ander voetbaltoernooi dan ook, te kunnen voorspellen. Zijn theorie en cijfermateriaal die hier als fundament voor dienen lijken overtuigend. Iets met aantal inwoners van een land, BNP per hoofd van de bevolking, in het verleden behaalde scores tegen buurlanden, enz. Alles keurig en lezenswaardig gepresenteerd in het boek “Dure spitsen scoren niet – en andere raadsels van het voetbal verklaard”. De finale zou worden: Servië – Brazilië. Ja, nu lach je, maar Servië wist wel Duitsland te verslaan en de voorspelling dat Engeland in de 8ste finale door Duitsland via penalties wordt gewipt staat nog steeds.
Daar blijft het bij. Of ik heb zijn hele theorie verkeerd begrepen of zijn bevinding dat drie van de vier matches met zijn zienswijze correct zijn te voorspellen gaat nog steeds mank bij de geluksfactor. Die mij deze keer blijkbaar ontbeerde.
Gepost in Vlees noch Vis 1 reactie »
Laatste reacties